Toen wij onlangs als vrijwilligers in Portugal waren, zagen we Fleitas weer zitten. In een hokje, zoals al zo vaak. Hij is zo’n hond die je niet meteen opvalt als je er snel langsloopt, maar als je even blijft kijken, zie je het meteen: hij had het een beetje opgegeven.
Fleitas zat daar al lange tijd. In beslag genomen bij een eigenaar die niet goed voor hem zorgde, en vervolgens maanden, misschien wel langer, vast in een juridisch traject. Wachten, zonder duidelijkheid. Wachten terwijl het leven eigenlijk stil stond.
Toen eindelijk de uitspraak kwam en hij officieel niet meer van zijn oude eigenaar was, maar van het staatsasiel, veranderde er voor hem in eerste instantie nog niks. Nog steeds dat hok. Nog steeds wachten.
En toen stonden wij daar. En dit keer hebben we hem niet laten zitten.
Fleitas is meegegaan naar de Quinta. Daar zie je langzaam weer een hond tevoorschijn komen. Geen grote stoere jongen, geen haantje de voorste. Gewoon… Fleitas. Een beetje sukkelig, op de meest ontwapenende manier. Zachtaardig, lief en totaal niet ingewikkeld.
Hij zoekt mensen echt op. Niet op een drukke manier, maar gewoon door bij je te blijven, achter je aan te lopen, dicht bij je te zijn. Hij hecht zich snel en vindt het fijn om iemand voor zichzelf te hebben. Als hij die aandacht moet delen kan hij soms wat jaloers reageren, maar hij is daarin goed te sturen en laat zich corrigeren.
Met andere honden gaat het gewoon goed. Hij draait mee in de groep zonder problemen, maar zoekt ze niet echt op. Hij heeft er niet zoveel mee en richt zich liever op de mens. Tijdens het eten laat hij netjes gedrag zien: hij pakt niets af en veroorzaakt geen spanning.
Het is geen hond die zichzelf op de voorgrond zet, maar juist eentje die stilletjes onder je huid kruipt. Gewoon een hele lieve, eerlijke hond.
Fleitas is een gecastreerde reu met een geschatte geboortedatum van 9 oktober 2020 en hij is circa 45 centimeter hoog.(04/26)
