Vorig jaar augustus kwam Jip op ons pad. Hij was een half jaartje oud en we waren meteen stapelgek op onze druktemaker. We vonden het heerlijk om elke dag wandelingen te maken in het Amsterdamse Bos of langs de Bosbaan. De kleine silky terriër met het schattige koppie bleek een pittig jachtinstinct te hebben. Altijd opletten bij hardlopers of paarden, Jip kon plotseling besluiten om ze kilometers lang te achtervolgen. Thuis vermaakte hij zich uitstekend met kluifjes, sokken verstoppen of tennisballen expres onder de bank duwen. Of gewoon heerlijk tegen je aan liggen, hard snurkend. Anderhalve week geleden werd Jip opeens ziek. Hij was lusteloos en liep met een krom ruggetje. Het altijd zo aanhankelijke beestje zocht een rustige plek op en wilde niet meer aangehaald worden. Eerst werd gedacht aan een hernia, toen hersenvliesontsteking. Medicatie sloeg niet aan, dierenartsen wisten het niet en Jip kreeg steeds meer pijn. Uit een MRI scan bleek dat hij een heel zeldzame hersenafwijking had, die zorgde voor veel vocht in zijn hersenen en ruggenmerg. Er was geen uitzicht op verbetering. Gisteren hebben we Jip in laten slapen. Onze ondeugende, dappere charmeur, nog geen twee jaar oud. We missen je, lief beessie!

Alexander en Kitty van der Heijden.