Onze lieve kleine Toto is er helaas niet meer. Het hondje dat ieders hart veroverde ging plotseling snel achteruit. Na 5 minuten lopen was hij op en hapte naar lucht.  We hebben nog diverse medicijnen geprobeerd maar toch kwam de dag dat we afscheid moesten nemen.

Een van mijn mooiste herinneringen is de dag dat hij mee liep op de hei toen het wat fris was. Zijn wandelwagentje was niet mee want het leek goed te gaan. Halverwege werd het teveel voor hem en we waren een heel eind bij huis vandaan.  Ik heb hem toen in mijn jas gestopt en hij zat er heerlijk.  Iemand heeft snel met een mobieltje een foto gemaakt want hij zag er zo tevreden uit. Toen ik hem niet meer hield (toch ruim 9 kg) en weer wilde laten lopen gooide hij zijn kop tegen mijn borst, hield de pootjes stijf uitgestrekt. Tot 3 keer toe deed hij dit om te verhinderen dat hij dat veilige warme plekje in de jas moest verlaten. Hij klampte zich letterlijk aan me vast.

Hij heeft in zijn tijd bij ons genoten van alle liefde, aandacht en hapjes. Hij is oprecht gelukkig geweest en heeft ons ook heel gelukkig gemaakt. We missen hem vreselijk. De herinnering hoe hij zich lijfelijk vastklampte aan me is een van de mooiste die ik met een hond heb. Dag dapper kereltje van me, dag lieve Toto. Christy.