Afgelopen dinsdag, 22 november 2011, konden we Sophie (voorheen Tracy) mee naar huis nemen! We hadden pas de zaterdag daarvoor besloten om haar de adopteren maar gelukkig kon ze alsnog mee met de vrachtwagen. Ze werd als tweede hondje uit de bench gehaald, en ze was nog veel kleiner als we hadden verwacht, dat was een leuke verrassing! En wat een bijzonder moment om haar dan in eens in je armen te hebben! Ze was meteen heel aanhankelijk terwijl ze alles toch wel heel erg eng vond. Maar ze is heel stoer en laat zich daar niet door tegen houden, hoor! En als ze buiten iets eng vindt, zoals de ganzen, gaat ze gewoon achter Thimo, haar nieuwe vriendje lopen. Die is een stukje groter dus daar kan ze zich mooi achter verschuilen. Thimo en Sophie zijn al helemaal aan elkaar gewend en Thimo lijkt met zijn 7 jaar ineens wel 3 jaar jonger met zo een druk vrolijk meisje erbij! Ze at meteen al goed, en vindt al die hondenkoekjes ook wel heel erg lekker. Na een paar keer een klein ongelukje in huis, snapt ze al heel goed dat ze buiten moet plassen en poepen. En slapen doet ze ook goed, het liefst onder de deken. Thimo houdt ook heel erg van slapen dus nu liggen ze lekker samen op de bank. Konijntje Bo vondt ze eerst wel een beetje raar, maar ze was heel lief tegen hem, en nu zijn ze ook al aan elkaar gewend en rennen ze samen rondjes door het huis.
Sophie is pas 6 dagen bij ons maar we kunnen ons nu al niet meer voorstellen om haar te moeten missen! Lieve mensen van het asiel, bedankt dat jullie voor deze lieverd hebben gezorgd voordat ze bij ons kwam!  Ze zal de rest van haar leven niks meer tekort komen, we noemen haar nu al prinses Sophie!
Liefs, ook van Sophie....

Toen ik Tipo op Marktplaats (en later op het filmpje op Youtube in La Linea) zag, was ik meteen verkocht, hij was zo grappig en lief. We hadden vooraf geen idee hoe het zou gaan omdat we nog nooit een hond uit het asiel hebben gehad en onze vorige honden altijd als puppy hebben gekregen. Meteen de eerste week ging Tipo mee op kampeervakantie (en af en toe een hotel) in Frankrijk en we konden vast een beetje aan elkaar wennen. Een van de foto's is gemaakt in een hotel.
In het begin werd Tipo steeds wagenziek omdat hij niet gewend is aan auto's, maar rustig rijden met een nuchtere maag ging best en sinds de vakantie vindt hij het heerlijk om met de auto mee te gaan. In het begin werd hij gauw moe (niet gewend aan wandelen en veel te dik) maar door de tripjes steeds verder uit te breiden is zijn conditie nu top. Hij trippelt ook mee langs de fiets.  Thuis was hij vrijwel in één dag zindelijk (!) en leert alles heel snel. Bijvoorbeeld traplopen (de trap naar ons bovenhuis heeft 20 treden!) was helemaal nieuw voor hem en hij stond echt heel raar te kijken. Na drie dagen oefening, eerst op andere - lage- trapjes buiten, en binnen eerst een paar treetjes vanaf beneden en steeds hoger) kon hij het al. Hij kan prima alleen thuis zijn, is rustig, maakt niks stuk, en is ook geen blaffer. Pas sinds kort, na vier maanden, durft hij te blaffen als hij mijn man hoort aankomen en bewaakt hij het erf van ons zomerhuisje.
Tipo heeft de vrije natuur ontdekt en heeft een onmiskenbaar jachtinstinct.  Hij gaat helemaal uit zijn dak op het Waalstrand en in de bossen,  fantastisch om te zien hoe hij opfleurt en alles voor het eerst ontdekt. 
Tipo is een voorzichtig type, wat wel makkelijk is want hij heeft nooit ruzie met andere honden, hij is goed gesocialiseerd. Hij is gelukkig geen sul en laat zich niet op zijn kop zitten. Met de tijd wordt hij steeds zelfverzekerder en vrolijker en begint nu ook fijn met andere honden te spelen en plast zelfs met opgetrokken poot (in het begin durfde hij dat absoluut niet).  Sommige dingen vindt hij wel eng, harde geluiden, gekletter van steen, glas en metaal, het leeggooien van een emmer water, een erfenis uit het verleden.  Mijn man vond hij ook eng, het heeft drie maanden geduurd voordat het ijs was gebroken, maar nu is het 'dikke mik'.  We zijn blij met Tipo (en andersom) en mensen vragen vaak hoe ik aan zo'n leuke hond kom (ik wijs ze dan op La Linea etc..)  
Groetjes en succes met jullie goede werk in La Linea  
groetjes Elian

Dit zijn foto's van Willem LL136, drie jaar geleden gemaakt tijdens een wandeling op de hei samen met zijn toenmalige vierbenige huisgenootjes (van mijn ex). Recente foto's heb ik zelf niet, maar als jullie zoeken op google naar jachtwandeling spanielgroep oost, zie je tussen de vele andere foto's ook Willem een paar keer terug. Hij kijkt nog altijd eerst de kat uit de boom en is ietwat onzeker als het een beetje druk wordt, maar na verloop van tijd is dat weg en doet hij vrolijk mee. Hij heeft naast mij sinds drie jaar gezelschap van een springer spaniel genaamd Rebbel (de zwart/witte hond op de foto's van de wandeling). Ik woon en werk momenteel op een paardenstal waar nog meer honden rondlopen, dus naast de paardenbende is het ook een gezellige hondenbende waar hij zich prima thuisvoelt. Als onbetwiste ratten- en muizenvanger (en dat voor een pointer) doet Willem ook nog wat nuttigs voor de kost. Samen met Rebbel lekker aan de fiets tot aan het bos en dan los en rennen maar. Af en toe een apportje van een (verstopte) dummy is ook heel leuk, maar niet te vaak, want dan maakt hij de dummy kapot. Hij is zo nu en dan wel een sloper. Alles wat in zijn bek komt moet uiteindelijk kapot. Strandwandelingen zijn ook nog steeds leuk en zomers lekker zwemmen met zijn twee...wat kan een hondenleven toch fijn zijn. Met zijn dunne vachtje krijgt hij het nu zo langzamerhand wel koud nu de temperaturen dalen. Een jasje is wel lekker warm maar dat ding probeert hij er altijd af te schuren....tja, kou is niet leuk, jasje is niet leuk, binnen lekker warm maar ik buiten aan het werk vind hij ook niet zo'n succes dus dan toch maar die jas aan zodat hij lekker de hele dag met mij kan meelopen.
Ik hoop dat jullie het leuk hebben gevonden om te zien hoe het Willem nu vergaat. Succes met jullie goede werk. Wie weet in de toekomst dat ik wel weer een hond adopteer, maar vooralsnog heb ik aan deze twee de handen wel vol.  Groeten, Stijn Stronk

Berti..hij heet nu Bram. Ik twijfel of hij wel een hond is. Hij lijkt namelijk wel een zwaan..zwaan kleef aan..hij is altijd in mijn buurt. Al vanaf de eerste dag. Ik neem hem mee naar mijn werk waar hij lekker ligt te snurken. Ik wist niet dat een hond zo hard kon snurken. Zodra hij zijn ogen sluit hoor je een luid gesnurk. Het is een heel lief en rustig hondje die met alle honden goed overweg kan. Hij wilt het liefst de hele dag aandacht en lekker bij me liggen. Hij heeft de eerste nachten zo gehuild dat hij niet in bed mocht slapen, het mandje naast het bed vond hij toch echt te ver weg..dus rara waar slaapt hij nu.....? Bram houdt niet zo van drukte om hem heen..trekt zich dan een beetje terug. Het zal niemand verbazen dat dat alweer niet verder weg is dan heel dichtbij. Verder vindt Bram alles prima, als ie maar mee mag. Het alleen zijn vindt ie nog wel een beetje moeilijk, maar langzaamaan wordt ook dat beter. Buiten rennen door het bos en op de hei vindt hij geweldig. Het is dan net een pup en hij kan dan heel erg hard. Toen we Bram hadden opgehaald in Rotterdam, en we zaten in de auto onderweg naar huis, kreeg ik al een heel lief likje op m'n hand. Alsof ie zeggen wilde, ik ben blij dat ik hier ben. Hij was ook meteen heel ontspannen en eigenlijk nergens bang voor. En hij liep ook zo mooi mee aan de riem, alsof ie nooit anders had gedaan.  Katten vind ie ook geen probleem, en het eten van de katten vindt ie heel erg lekker...... Sowieso vind Bram eten geen probleem. Hij vindt alles lekker en eet het liefst de hele dag door. Verder is Brammetje een vrolijk mannetje, en volgens mij heel blij dat ie een eigen mandje heeft en mensen om hem heen die hem heel erg lief vinden en waar ie lekker door geknuffeld wordt. Hij is erg op mensen gericht, en wil heel graag aandacht. En dat krijgt ie natuurlijk volop!

Bram is een geweldig hondje, en ontzettend lief!  

Op 4 november hebben wij Noortje (voorheen Morita) opgehaald bij Marianne in Dalfsen. Noortje lijkt wel de jongere zus van Pluto die wij januari 2006 uit La Linea hebben geadopteerd. Noortje heeft twee jaar in La Linea gebivakeerd en was hard toe aan een gezellig nieuw thuis. Ondanks het feit dat wij vaak op de site kijken was zij ons niet opgevallen. Ook omdat we op kleine hondjes gericht waren. Maar op het lieve koppie van Noortje waren we gelijk verliefd en van Marianne hoorden wij dat het een lieve makkelijke hond is.
Zij heeft ervoor gezorgd dat Noor mee kon met het transport vanuit Zuid-Spanje. In het begin was ze erg moe en sliep veel. Ook had ze een zware blaasontsteking, oorontsteking en tekenkoorts. Dit is nu allemaal (bijna) over m.b.v. antibiotica. En Noor is een andere hond. Wij gaan elke dag met een roedeltje honden naar het bos. In het begin bleef Noor bij ons lopen en was nogal bangig. Maar na een paar dagen trok ze een sprintje waarover ze zelf verbaasd was. En moet je haar nu zien: als een haas rent ze tussen de bomen en over de hei met de andere honden. Thuis gaat het heel goed met Pluto. Die moest natuurlijk wel wennen aan het ‘samenwonen’ met een vrouwtje maar het gaat fantastisch. Ze liggen s’avonds al gebroederlijk naast elkaar bij onze voeten. Wij willen alle medewerkers van La Linea en hier in Nederland bedanken voor de goede zorgen. Wij hebben twee superhonden en zijn blij dat we hen een beter leven kunnen geven. Hartelijke groet, Bart, Caroline, Bas, Annemeike en Karel Karis uit Bussum.

14 januari 2008, bijna 4 jaar geleden dat ik Roebie met nog 13 of 14 hondjes heb opgehaald in Malaga.

Vanaf het eerste contact was er die 'klik'. Toen Peter haar riem met Roebie eraan in mijn handen drukte wilden we samen door die immens lege grote vertrekhal achter elkaar aan rennen :) Wat waren wij blij elkaar te zien. Groot was mijn vreugde dat Roebie niet het ruim in hoefde maar mee de cabine in mocht.

Na een lekker kop koffie en even wat gepraat te hebben met Peter en zijn gezelschap namen we afscheid en liepen Roebie en ik alsof we nooit anders hadden gedaan door de douane naar het vliegtuig. Heel parmantig liep de spaanse dame voorop alsof ze zei; 'kijk hier ben ik met mijn nieuwe vrouwtje en ik ga naar NL"!! Roebie heeft de hele reis geslapen en geknuffeld op mijn schoot.

Een paar maanden daarvoor (november 2007) was onverwacht mijn 'wereldhondje' Doerak overleden. Ik had niet gedacht weer een wereldhondje te treffen in Roebie!

Het is al lang geleden dat ik Roebie adopteerde, telkens op het punt gestaan jullie te informeren hoe ontzettend blij ik ben met dit wereldhondje. Ook elk jaar de intentie of gedachte gehad om jullie een weekje te komen helpen bij het schoonmaken van hokken/hondjes en allerlei andere hand & spandiensten. Komend jaar wil ik dat daadwerkelijk gaan realiseren. Hierbij een paar foto's van Roebie. De tweede is samen met haar vriendje Skipper. (Roebie rechts op de foto..de blonde dame).De 3e foto is Roebie samen met Reintje de kat op de bank hangend. En de 1e foto is Roebie in de sneeuw terwijl ze net langs een baal stro is gaan schurken, dus onder de sneeuw en stro.

Hallo, mijn lieve verzorgers.

Helaas lukt het mijn baasje niet het verzenden van de filmpjes, de bestanden zijn te groot. Had graag willen laten zien hoe ik gisteren genoten heb van het zwemmen en het spelen met de stok. Daar kon ik lekker mijn energie in kwijt. Gisteren liepen we bij het kanaal, en Baily mijn kameraad viel in het water, dus ik { bono } dacht moet haar redden en sprong er ook in. Mijn baasjes die moesten zo lachen, dus dacht mijn baas, ik ga een stok in het water gooien, nou en ik nam me daar een duik in het water, dat was genieten. Toen we weer thuis waren met zijn allen, ben ik lekker in mijn mand gaan liggen en ging slapen. Nou ik ga stoppen, en maar weer tot horens van mij, lieve groetjes van Bono en de rest van de Familie uit Sleen. 

Donderdag 3 november was het zover!! We konden Martino ophalen van Rotterdam Airport. Irma was de vrijwilligster die onze aankomst deed. Wat een gezellige meid! Vol spanning waren we aan het wachten tot de hondjes kwamen. Ik zou ook een een opvanghondje meenemen, die ik en mijn vader zouden afleveren bij Yvon in Amsterdam. En ja, daar kwamen ze!!! Wat een spanning en ontlading! Na een goede rit via Yvon, thuis aangekomen. Martino wist niet wat ie meemaakte! Wat een kou hier! Eerst lekker in de tuin en daarna in bad! De eerste 2 dagen is ie heel druk en onrustig geweest. Er was ook zoveel te ontdekken! Een blaadje in de tuin, de kippen, de kat, de koeien in het land, auto's, alles was nieuw voor Martino! Er was ook geen tijd om te plassen buiten want er was zoveel anders interessanter! Daarna kwam de vermoeidheid, slapen, slapen en nog eens slapen!! Het gaat nu heel goed met zindelijkheid worden. De bench gaat ook goed en slapen 'snachts doet hij vanaf het begin ook al goed! Hij is een geweldige lieve hond en we zijn heel blij met hem! Hij hoort er al helemaal bij!!! Liefs, Karen Venneker.