In februari 2010 besloten we Harry te adopteren. Nog een beetje onzeker over deze stap gingen we naar het opvanggezin waar Harry de eerste weken verbleef.
De ontmoeting was uitbundig! Harry vloog op ons af en was buiten zinnen! Wij als gezin overrompelt over dit enthousiasme waren meteen verkocht. Zijn onzekerheid, de angst voor mannen en de weemoedige blik in zijn ogen is verdwenen. Het is een pienter en vrolijke hond geworden.
Harry is onvoorstelbaar makkelijk, hij vindt alles best zolang een van ons in zijn buurt blijft.
Maar het liefst zit hij buiten te ravotten met andere honden of lange wandelingen maken, op het strand rennen en uiteindelijk uitrusten op schoot van een van ons.
Wij als gezien genieten er elke dag van en het klinkt pathetisch maar Harry heeft ons leven verreikt! Daarom hebben wij besloten een jaar later Lola te adopteren! Lola is een geweldige, lieve en sociale hond. Mede door haar is Harry nu helemaal gesocialiseerd en beleven samen de meest spannende en leukste avonturen. Met vriendelijke groeten, Maya Schmucki

Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Vorig jaar 4 okt. attendeerde mijn moeder me op een artikel in de Telegraaf over het asiel van ene Peter Koekebakker; over hoe zeer ze in nood verkeerden en wat een dierenleed er daar in Spanje heerst.  Bij het lezen van dit artikel liet deze ellende me niet meer los en wilde ik iets doen, ja een hond adopteren.. Waarop mijn moeder zei, dat ze alleen maar wilde dat ik even stilstond bij het dierenleed en even met haar meehuilde, en niet meteen een hond moest gaan adopteren! (we hadden er al 3). Sinds 4 okt. 2011 volg ik dus dagelijks je site en tevens je dagboek; veel respect hebben we voor al het mooie werk wat jullie met een klein team verrichten. Natuurlijk ook de uitzending van reunie gezien.

Ik ben  me verder gaan verdiepen, òòk in andere sites en ivm onze dominante jackrussellteef hebben we 10 nov.2 griekse pups geadopteerd van Mirtos aangezien daar toen 75 honden op de dodenlijst stonden (ja, waar niet ).

Alles super en prima en ik bleef trouw jouw site volgen. Toen las ik het dagboek van 6 jan.; 3e foto:Belen had een Boomertje gevonden, 4e foto: Boomertje was opgehaald, dacht ik. Erg jammer!  Ik bleef je site raadplegen en tot mijn grote verbazing zag ik een soortgelijk hondje. Maar nee, het was hetzelfde hondje! Dus ik meteen bellen met Yvon in Amsterdam. Hij kwam toen al naar Nederland met Klasina en na een positief huisbezoek zijn we Kike (nu Pepe) 29 jan. bij Klasina gaan ophalen. Het gaat geweldig met hem! Hij is beste vriendjes met de pups.Hij is een echte knuffel, wil altijd bij je liggen. Helaas kan je merken dat hij is geslagen.Wanneer je hem roept om bij je te komen dan komt hij heel onderdanig naar je toe; plat op de grond, kruipend. Het een dankbaar hondje, net zoals onze griekse pointer die we 3,5jr geleden meegenomen hebben vanaf Lefkas, erg volgzaam en gehoorzaam. We zijn zeer dankbaar dat we dit hondje een goed leven kunnen geven bij al zijn  nieuwe hondenvriendjes!  Wij wensen jullie veel succes toe en wie weet komen we jullie ooit eens bezoeken. Ronald en Ingrid van der Weide 

Beste hondenliefhebbers, Boots kwam bij ons in Augustus 2011. In het asiel stond hij bekend als knuffelbeer en daar is geen woord van verzonnen. Het liefst wil hij de hele dag aandacht en aangehaald worden. Boots vindt het erg fijn in Schoorl en heeft in het dorp enkele La Linea hondenvrienden. Elke dag maakt hij lange wandelingen in de Schoorlse duinen en op het strand vindt hij het ook geweldig! Na de zomer hopen zijn baasjes opvanggezin te worden voor La Linea honden. Groetjes Mark, Mary en Boots.

Op 19 november vorig jaar was het eindelijk zo ver. Op die dag zijn we Lona (zo was haar naam in het asiel ook) op gaan halen bij haar gastgezin in Hengelo. Die dag ging ze kennismaken met onze andere vier honden (2 Border Collies en 2 Jack Russells). Thuis aangekomen hebben we alle honden meegenomen om lekker te gaan wandelen. Lona aan de riem en de andere 4 los. We hadden ons best een beetje zorgen gemaakt omdat Thijs (één van de Jack Russells) niet altijd leuk reageert op andere honden. Nou alle zorgen voor niets geweest. Lona werd van alle kanten besnuffeld en vrolijk begroet.  Vanaf de eerste dag dat ze bij ons is loopt ze rond alsof ze al jaren in de roedel thuishoort. Vooral met Sarah (Border Collie) klikt het erg goed. Het zijn echt maatjes. Alles doen ze samen, samen spelen, samen eten, samen slapen, samen rennen. Ook met de 2 katten gaat het zeer goed. Dit was nog even afwachten omdat het niet bekend was hoe ze daar op zou reageren.

Op het moment ben ik met haar een cursus gehoorzaamheid aan het volgen. Zodat ze ook met andere honden kennis maakt. Met onze Border Collies train ik behendigheid. En omdat Lona zo super actief is ben ik met haar thuis op de behendigheidsbaan ook al wat aan het oefenen. Ze vindt ook echt alles leuk. Wat een snelheid en enthousiasme zit er in dat hondje. Lona zorgt voor zoveel liefde en vrolijkheid in huis. We zijn zo blij dat we haar geadopteerd hebben dus een volgend La Linea hondje zal er zeker komen! We willen iedereen hartelijk bedanken voor de goede zorgen die Lona heeft gekregen in Spanje en natuurlijk ook in het gastgezin. Iedereen super bedankt!! Groetjes Frank en Franka  Diesel, Thijs, Baila, Sarah en Lona.

Lieve mensen,   Onze Mopsie, bij juilie bekend als Kiti (adoptie nr 4164), een klein mix-terriertje is 25 jan. bij ons gekomen via Schiphol, waar Yvon Nienhuis ons, als adoptiegroepje, ontving. Marian de Boer had ons hondje vanaf Spanje liefdevol begeleid. Omdat ze zooo klein was, mocht ze mee in de cabine. Nu heeft ze het erg naar haar zin, is lief, vrolijk, ondernemend, gezellig en knap. Was, toen ik haar zag, meteen verliefd op haar. Ze was meteen MIJN hondje en zo voelt het nog steeds. Ze bezorgt ons en ook vrienden en familieleden zoveel vreugde. Ik besef, dat ik door jullie liefde en zorg dit Mopsie heb kunnen krijgen.Tevens ben ik heel blij met de liefdevolle zorg van het opvanggezin in Spanje, waarin ze is geweest.  Daar is ze krantzindelijk gemaakt en heeft veel aandacht en zorg gekregen; vandaar ook dat ze nu zo'n lief en totaal niet angstig hondje is. Heb begrepen, dat het het gezin van een politieman is, niet ver van het asiel verwijderd. Zou deze mensen graag bedanken voor hetgeen zij voor ons kleine ding hebben betekend. (Als ze anoniem willen blijven, heb ik daar ook alle begrip voor). We zijn erg blij met elkaar, hebben veel tijd voor haar, omdat de kinderen al de deur uit zijn en wij met de VUT. Zou nog een veel uitgebreider verhaal kunnen schrijven, maar jullie hebben het al zo druk. Heb gelukkig een kleine donatie aan de stichting kunnen geven. Kort samengevat: Wij zijn heeeel blij met onze Mopsie, met alle liefde, zorg en aandacht, die jullie in het asiel en in het opvanggezin aan haar hebben besteed. We gaan heel erg met haar van het leven genieten!!!     Arnold en Wopke Snel-Moolhuizen     Duivendrecht- Nederland

Sinds half november 2011 hebben Sjors en ik Lacey in ons bezit. Na het overlijden van mijn paard miste ik iets. Een ander paard wilde ik niet meer. Een hond stond al jaren op mijn verlanglijstje. Maanden heb ik gezocht, maar ik kon de juiste hond maar niet vinden. Totdat ik het artikel in de Telegraaf las. Ik ben eens op de site van Animal in Need gaan kijken. En ja………… toen was ik verkocht. Ik had een aantal honden op mijn lijstje staan. Met het eerste transport van Jeroen Dubbeldam kwam ook Lacey mee. We zijn Lacey bij haar opvangmoeder Jolanda in Rotterdam gaan bezoeken. Het was net een jaar geleden van het verlies van mijn paard en een dag ervoor was één van mijn konijnen gestorven. Ik kan je zeggen dat het voor mij een emotioneel moment was en hield het dus ook niet droog. Wat was ze klein en ontzettend lief. Wat moet er wel niet allemaal in haar koppie omgaan? Het was liefde op het eerste gezicht. En die liefde groeit nog steeds elke dag!

Ze voelde zich snel bij ons thuis en onze poezenmeiden zijn inmiddels ook aardig aan haar gewend. Tegen iedereen is ze vrolijk en lief. Ze is dikke vriendjes met de hond van mijn zus en drie dagen per week kunnen zij heerlijk de hele dag met elkaar optrekken. Je kunt er uren naar kijken hoe ze samen aan het spelen en slapen zijn. Ze houdt van snuffelen, snuffelen en snuffelen. Kinderen vindt ze ook reuze interessant. Ook het auto rijden vindt ze fantastisch. We kunnen geen slechte eigenschap noemen. Die heeft ze gewoon niet. Dus de ideale hond! We krijgen er zoveel voor terug! We kunnen niet meer zonder haar.

We wonen aan de Nieuwkoopse Plassen en nu er sneeuw en ijs ligt heeft ze daar al volop van genoten. Lekker rennen en rollen door de sneeuw. Straks als het ijs weg is en het weer warmer wordt zal ze met ons meegaan met de boot. Hoe ze dat zal vinden weten we niet, maar volgens ons vindt ze dit ook heel leuk. We zien er nu al naar uit om samen met Lacey en de boot op vakantie te gaan.

Het voelt zo goed om een hond uit het asiel zo’n heerlijk leventje te kunnen bieden. Helaas kunnen we er niet meer in huis nemen. Maar om toch nog een hondenleventje zo aangenaam mogelijk te maken hebben we nog een hond op afstand geadopteerd. Zijn naam is Benji (193). We hebben een mooie foto van hem ontvangen en deze heeft een mooi plekje in onze ark gekregen. We hopen dat hij ook snel een mooi thuis mag krijgen en dat hij net zo gelukkig als Lacey kan worden. 

Tijdens de reunie in het Amsterdamse Bos hebben we nog paardendekens en andere spulletjes afgegeven. Inmiddels hebben we begrepen dat dit ook allemaal goed is ontvangen en een goede bestemming heeft gekregen of zal krijgen.  

Vanuit Nieuwkoop willen wij iedereen die iets doet voor Animal in Need bedanken voor hun goede werk! Sjors en Margo En een dikke knuffel van Lacey.

Op 9 januari jl. hebben wij Hera opgehaald op Schiphol. Toen ze uit de bench kwam was ze erg bang en we schrokken van hoe mager ze eruit zag. We wisten wel dat ze heel mager was binnengekomen en dat ze al flink was aangekomen (dit hadden we op filmpjes gezien), maar toch schrokken we van haar conditie. Op weg naar huis, we wonen in Noord-Limburg, heeft ze twee uur lang met haar hoofd op mijn schoot gezeten. Thuis zijn we eerst samen met onze andere hond Sascha een stukje gaan wandelen. De eerste kennismaking verliep super en wij zijn dan ook met een gerust hart nog eventjes gaan slapen. We waren namelijk om 3.30 uur thuis. Daarna is het alleen maar beter gegaan. Hera en Sascha waren binnen enkele dagen de beste maatjes. Ze liggen heerlijk samen op bed te slapen (vaak samen op één bed) of zijn samen aan het spelen. Ze rennen dan achter elkaar aan door de tuin en vliegen over elkaar heen. Als je ze ziet spelen denk je soms gaat dit wel goed, maar de staarten zwiepen enthousiast door de lucht. Ineens vliegen ze overeind om vervolgens weer samen over de grond te dollen.

Omdat Hera wit is hebben ze in La Linea nog een extra gehoortest gedaan. Eerlijk gezegd twijfelden we in het begin of ze wel hoorde. Ze reageerde namelijk nergens op. Inmiddels weten we dat ze heel goed hoort. Als we in het bos wandelen hoort en ziet ze alles. We hebben al twee maal een hert in de verte voorbij zien komen en dan kun je je schrap zetten want dan wil ze er het liefste achteraan. Als er ergens ook maar een geluidje is heeft ze het al in de gaten. Maar luisteren, ho maar. Gelukkig hebben we al heel wat Boxers gehad en zijn we vertrouwd met honden die Oost-Indisch doof zijn, (we hebben zelfs een echte dove boxer gehad), maar Hera spant toch echt de kroon. Maar ook dat zal wel goed komen. Verder is het een ontzettend lieve en aanhankelijke hond. Ze loopt heel lief mij aan de lijn en trekt niet. Kortom wij en vooral ook Sascha zijn erg blij met Hera en zouden haar voor geen goud meer willen missen. We staan het meest versteld van hoe snel ze zich heeft aangepast en die twee aan elkaar gehecht zijn geraakt.

Peter en iedereen van La Linea, bedankt voor deze lieve hond en heel veel succes met jullie stichting.

Even een bedankje voor de geweldige hond die wij nu een week geleden geadopteerd hebben. Hij is gewoon Pip blijven heten ook al luistert hij daar niet naar. Wat hij wel wil horen is dat wij fluiten, haha. Dan komt hij er aan! Pip kan geweldig goed met Jackson, onze Jack Russel. Ze liggen samen op hun kussen en verkennen de omgeving ook samen. Jackson leeft weer helemaal op sinds Pip er is. Pip vindt kinderen helemaal te gek. Hij begint al te kwispelen als hij een kind op afstand ziet aankomen. No way dat je hem dan zo maar kunt mee trekken. Eerst moet hij geaaid worden door een kindje en als die dat niet meteen doet, gaat Pip heel zielig doen, haha. Al met al gaat het geweldig en voelt hij zich al helemaal thuis. Er is een probleempje: Pip vind niet dat je zo maar dingen door de brievenbus mag gooien. Dus hij bekijkt de brieven van heeeel dicht bij en moet ze natuurlijk ook even openen, argh!! Daar moet hij nog even aan wennen. Maar ook dat komt vast helemaal goed. Groetjes van Pip