Ik ben Marcos < a la playa>. Op 5 juli ben ik als pup naar Nederland gekomen. Klein maar dapper liep ik door de parkeergarage op Schiphol.  Toen zag Femmie al dat ik een klein maar flink ventje ben en dat klopt,ha,ha. Iedereen vindt mij leuk en ik wind ze allemaal om mijn kleine pootjes. Het leven is hier geweldig met mijn Spaanse vriendinnen Bula en Nicky...we spelen, slapen en rennen samen. Ik kan keihard rennen want ik ben een kruising  Whippet, wauwie!! Femmie wordt heel blij van mij omdat ik altijd vrolijk ben. Een Happy family en ik ga hier oud worden...maar dat duurt nog lekker lang want ik ben pas 8 maand! Groetjes uit Zutphen.

Een berichtje van Marcel, nu Pepe. Het gaat heel goed met Pepe, we lopen veel, en waar, kan los. Een genot om naar te kijken.Op het strand staan zijn oren horizontaal. Zoveel te ontdekken, achter de meeuwen aanrennen, het schuim van de golven pakken. We zitten op de hondentraining en ook daar hebben we beiden veel plezier in.Ik kan niet anders zeggen als dat we een goeie match zijn, wat geeft hij mij en de andere familieleden een hoop plezier! Ik hoop dat er nog een hoop adopties volgen, voor de winter echt zijn intrede gaat doen. Dank voor jullie goede zorgen voor Pepe. groeten Marjo.

Hola, ik ben Rihana uit Spanje maar ze noemen me nu Dhana uit Holland. 

Ik zat al een heel tijdje in een opvang in Spanje bij stichting ¨Animal in need¨. Ze hebben mij gevonden, zwervend op straat met 6 kindjes waarvan er helaas 4 zijn overleden. De andere twee zijn gelukkig al goed terecht gekomen en hebben ergens een warm mandje gevonden. Wel jammer dat ik mijn kindjes  nooit meer ga zien ...

Ik ben anderhalf jaar oud en wachtte al een tijdje heel geduldig af maar snapte niet zo goed waarom niemand mij leuk vindt. Ik deed heel erg mijn best om lief en rustig te zijn maar het lukte maar niet om iemands hart te stelen. Iemand in Nederland vond mij leuk maar de lieve mensen van de Stichting die voor mij zorgden dachten dat het te druk voor mij zou zijn daar. Ook was er in augustus al iemand die heel erg verliefd werd op mij maar haar man dacht dat ik ietsjes te groot was dus kochten ze een lief klein wit Nederlands puppyhondje Yuki. Helaas ging dit lieve hondje na 10 dagen al dood omdat ze erg ziek was en dat vind ik wel heel erg zielig. 

Je gelooft het haast niet maar er zijn twee hele lieve mensen die vonden het zo zielig dat Yuki dood is gegaan dat ze zomaar het vrouwtje en baasje een nieuw hondje wilde geven, superlief hè. En toen is het vrouwtje na een tijdje weer gaan kijken bij onze stichting en was ik nog vrij en heeft ze toch voor mij gekozen. Maar dat wist ik nog niet en snapte maar niet dat ik op de film moest om te laten zien dat ik al netjes kan lopen aan de lijn. Ook werd ik tussen de poezen gezet om te kijken of ik ze een beetje leuk vind. Nou niks aan hoor, makkie, ik loop al best wel goed en die katten zijn lucht voor mij, het zijn gekke mauwbeesten meer niet, dùh! 

Ik bleef ondertussen maar wachten of ze mij leuk zouden gaan vinden, ik heb mijn pootjes steeds gekruist gehouden want duimen kan ik helaas niet. En dan ineens op zaterdag 10 november moet ik mijn riempje aan, werd ik met zo´n grote lieve blonde hond in een kooi gestopt en moesten we de auto in. Er is nog zo´n grote kooi met twee hondjes en een tas met een klein hondje met een grote ritssluiting op haar buik, ze is wel heel erg grappig en blij. Ze heet Sofie en heeft nog geen nieuw mandje gevonden, wel zielig hè want ze is echt heel erg leuk, gelukkig mocht ze toch al mee met ons! 

We moesten best lang rijden maar dan zijn we eindelijk aangekomen, ergens bij een groot gebouw met van die grote monsters die heel veel lawaai maken. Wat een herrie is dat zeg, de oormijtjes in mijn oren rennen zich rot van de schrik, ik moest er wel van krabben. Dan gaan we zelf ook in zo´n groot monster en staan we tussen allerlei koffers en rotsooi, wat gaat er toch gebeuren, ik ben wel een beetje bang hoor!? De grote hond waar ik bij zit bibbert ook, zeker als er ineens een hels kabaal is en ik pijn in mijn oren krijg, jeetje wat erg, we schommelen flink en de herrie blijft maar doorgaan, ik ben er misselijk van. Ik ga maar liggen en probeer te slapen, ik heb al zoveel ellende meegemaakt dan kan dit er ook nog wel bij. 

Na een lange tijd gaan we weer schommelen en doen mijn oren weer pijn en met een flinke schok houdt de herrie ineens op. Dan gaat er een hele grote deur open en wordt eerst al die rotsooi eruit gehaald en mogen wij er ook uit. Staan we ineens op een lang, zwart, breed ding, iets dat zomaar vanzelf vooruit gaat, we gaan onder flappen door en  is er een drukte van belang. Heel veel mensen staan daar, maar ook een hele lieve mevrouw die ons meeneemt op een karretje. Eerst moeten we nog langs hele rare mannen in groene pakken die maar niet snappen wat wij hier in Weeze-Duitsland komen doen. We komen uit Spanje zegt die mevrouw en we moeten naar Nederland, maar dat snappen die mannen niet. Er zijn in Nederland toch ook vliegvelden of waarom niet met de pakjesboot van Sinterklaas mee, die is toch ook onderweg? Ze vonden het een beetje gek, zouden ze denken dat we bolletjes hebben geslikt...? 

Eindelijk, eindelijk, na lang praten mogen we erdoor en staan er allemaal blije mensen op ons te wachten, ik wordt er verlegen van. Er is een blonde mevrouw die alles heel goed regelt en een meneer die alles filmt en eindelijk mogen we uit de kooien. Kleine Sofie is helemaal door het dolle heen en springt en dartelt, maar ik durf niet zo goed want waar moet ik naartoe? Maar mijn nieuwe vrouwtje en het baasje staan er ook en ik wordt meteen geknuffeld en geaaid, dat is leuk!!! Ik bibber wel heel erg want in Duitsland is het erg koud hoor, brrrrr!!! Het vrouwtje heeft gelukkig een lekker warm jasje bij zich en dan mag ik mee in hun auto in een mooie bench, we moeten nog wel een tijdje rijden maar dan zijn we eindelijk ¨thuis¨. Er staat een mooi mandje klaar en daar kruip ik maar meteen in, mmmm lekker warm, eindelijk slapen. Eigenlijk moest ik ook nog een plasje en een poepje doen maar ik ben te moe, ik kan niet meer. Voor de nacht mag ik weer in de grote bench en slaap ik meteen en horen ze me niet meer want ik ben ¨kapoet¨! 

s Morgens na het wandelen heeft het vrouwtje mij in bad gedaan, een beetje eng maar ook wel lekker warm, mmmmm, Zwitsal-shampoo ruikt lekker zeg! Toen kwam er zo´n blaasding, dat maakte wel een beetje herrie maar ik probeerde niet bang te zijn want het was een lekker warm Spaans windje. Toen ik goed droog en geborsteld was zag ik er prachtig mooi uit al zeg ik het zelf, ik kende mezelf niet meer terug, ze zeggen dat ik op Saartje lijk maar die ken ik niet. Even weer uitrusten in mijn mandje en alweer lekker wandelen op zo´n hoge straat dat ze dijk noemen, wel koud hoor, maar gelukkig heb ik mijn warme jasje weer aan. Ik durf nog steeds niet zomaar ¨iets¨ te doen, alles is raar en anders, waar moet ik toch gaan zitten? en NEE, ik had echt geen bolletjes in mijn buik! Maar smiddags gaan we lekker naar een weiland en daar ben ik dol op, gras voelen onder mijn kontje, ik heb meteen alles maar ¨laten vallen¨. Na 24 uur wel een hele opluchting hoor, poehpoeh,  het vrouwtje begon ook al ongerust te worden dat er maar niks uitkwam, maar het is eindelijk toch gelukt, nou weet ik wel hoe bolletjesslikkers zich voelen! 

Ik heb de eerste dag drie keer een beetje gegeten maar heb alles er ook net zo weer uitgespuugd, ik was nog steeds een beetje misselijk van de reis. Dus toen heeft het vrouwtje lekker kip met rijst gekookt en dat bleef er wel in, de Hollandse pot is prima hoor, echt een aanrader! 

Ik heb wel erg veel last van mij oren, die oormijtjes zijn natuurlijk ook nog misselijk van de reis en rollebollen nog steeds in mijn oren heen en weer. Daarom zijn het vrouwtje en baasje maar meteen maandag met mij naar de dierenarts gegaan. Die mevrouw in de witte jas was heel erg aardig tegen mij maar ik verstond er niks van. Ik versta trouwens niemand, Nederlands leren is best moeilijk hoor, ... zucht, inburgeren valt niet mee maar ik doe wel erg mijn best. En dan gaan ze ook nog naar een Duitse dierenarts en moet ik dus weer Duits leren, ... weer zucht, ik dacht dat in Spanje wonen al moeilijk was.

Die lieve mevrouw heeft in mijn oren gekeken en in mijn mond en vond mijn tanden prachtig mooi wit. Ook even kijken  in het paspoort of ik alle inentingen heb gehad en op welke ziektes ik getest ben en alles was goed, gelukkig. Ook heeft ze mijn chip opgezocht, die zit in mijn nek en joepie ik heb een Nederlandse chip, goed hè, dan kunnen ze me altijd terugvinden als ik verdwaal. Ik heb wel veel oormijtjes maar dat hebben bijna alle honden die uit Spanje komen zei die mevrouw. Ze heeft gek spul in mijn oren gespoten en we kregen een dingetje mee die moet het vrouwtje in mijn nek spuiten, dan gaat alles dood wat in en op mij leeft, dus geen mee-eters meer. 

Omdat ik alles zo lief en goed heb gedaan kreeg ik nog wat lekkers van die lieve mevrouw, ze praat ook zo lief tegen mij, ik ga echt nog wel een keertje terug denk ik. Ze vond mij ook een mooie hond en zei dat ik iets van een windhond in mij heb en dus niet dik mag worden. Ik lijk mager maar dat hoort zo, mijn bilspieren gaan nog wel dikker worden zei ze, maar dat willen wij vrouwen toch helemaal niet, ¨no way¨ dikke billen!  Ik heb in de auto nog wel een beetje gebibberd omdat ik bang was dat ik weer weg moest maar we gingen gewoon naar huis en mocht ik lekker weer in mijn warme mandje. 

Er zijn hier in huis drie mannen die best aardig zijn tegen mij. Ik vind mannen eigelijk een beetje eng maar deze drie hier die zijn tof dus ga ik echt mijn best doen ze te vertrouwen. Ik heb nu drie nachtjes hier geslapen en dat gaat erg goed, ik ga braaf slapen maar moet eerst wel even piepen. Als ik wakker wordt mag ik uit de bench en gaan we lekker wandelen en krijg ik alweer lekker eten. Oja, er is hier ook nog zo´n poezenbeest Puddy die af en toe een beetje blaast maar daar trek ik me niks van aan, ik ben lekker toch groter!

Ik ben heel erg blij en dankbaar en laat dat ook steeds zien aan het vrouwtje zodat ze me niet meer teruggeeft. Ze zegt steeds lieve dingen tegen mij en ik probeer het ook te verstaan, het klinkt heel aardig dus het zal wel goed zijn denk ik. Ze probeert me ook al wat dingentjes te leren en ik snap het al best een beetje. 

Ik ben ook extra lief voor het vrouwtje zodat ze niet meer zo verdrietig is omdat lieve kleine Yuki er niet meer is. Nu lig ik weer lekker ontspannen te dromen van alle goeie en leuke dingen die nog gaan gebeuren in mijn nieuwe leven.  Ik ben heel erg blij en opgelucht, ik ben een mooie Nederlandse Tulp geworden en voel me ¨eindelijk thuis¨!   

Mijn naam in Spanje was Rihana, de ¨Ri¨ is eraf en de ¨D¨ erbij en de betekenis van mijn nieuwe naam Dhana is:  

In het Boeddhisme staat Dana voor een van de zes deugden, namelijk die van vrijgevigheid, vriendelijkheid en openheid. 

Mijn vrouwtje vindt dat altijd heel belangrijk in het leven en het past ook heel erg goed bij die twee lieve mensen die mij aan haar hebben gegeven, dus past het ook goed bij mij ...

Vind je dit nou geen mooie afsluiting van mijn verhaal, ik ben helemaal blij en happy en wil graag heel veel geven, laat de rest van mijn leven maar komen ...! 

Adiós y buen día ...! 

Met een lik en pootje van Dhana en de lieve groetjes van mijn vrouwtje José en baasje René en de hulpbaasjes uit Millingen aan de Rijn.

HIERBIJ EEN VERSLAG OVER  JOHNNY. HIJ HEET BIJ ONS MOOS (MOOSJE),DE NAAM DIE MIJN MAN  .VOOR HET EERSTE HONDJE MOFLY (MOF IS IN HOLLAND GEEN PRETTIG WOORD) EN MOOS LEKKER JOODS ALS TEGENWICHT ! HAD BEDACHT EN ZO MOEST HET VAN HEM BLIJVEN VOOR JOHNNY.MOFLY WAS NET EEN DAG EERDER BESPROKEN IN BELGIË. EN PIA DE BEER RAADDE ONS TOEN JOHNNY AAN. WEL MET MOOS GAAT HET STEEDS BETER.NADAT WE HEM VOOR THUISKOMST GOED HADDEN UITGELATEN EN HIJ NIETS DEED, GEBEURDE DAT DUS THUIS. OOK DE VOLGENDE DAG ONDANKS LANGE WANDELINGEN.VAN BEIDE .GISTER EN VANDAAG GING HET GOED .DUIDELIJK IS DAT HIJ (MEER)ANGST HEEFT VOOR MANNEN.MIJN MAN IS DAAROM HET MEESTE MET HEM BEZIG EN BELOONT GOED GEDRAG MET EEN HONDESNOEPJE. OOK WANDELT HIJ OP VASTE TIJDEN MET MOOS. AAN DE LIJN LOPEN GAAT PRIMA. OOK VERDER LUISTERT HIJ GOED. MIJN MAN HEEFT VANDAAG VAN DE HUISARTS TE HOREN GEKREGEN DAT HIJ BEGINNENDE ETALEGEBENEN HEEFT EN VEEL MOET WANDELEN DUS DAT KOMT MOOI UIT!  ALLEEN LATEN GAAT (NOG) NIET.HIJ SLAAPT IN Z'N MAND IN ONZE SLAAPKAMER.GAAT GOED. HIJ TRIPPELT ACHTER MIJ AAN EN ALS IK NAAR DE BADKAMER GA ZIT HIJ VOOR DE DEUR EN JANKT AF EN TOE. IK ZEG DAN : BLIJF EN ALS IK TERUG KOM NEGEER IK HEM. OOK ALS IK WEG BEN IS HIJ ONRUSTIG VERTELT MIJN MAN. GELUKKIG IS ER DE MOGELIJKHEID DAT ER IEMAND THUIS IS. IN ONS APPARTEMENT ZIJN HUIDIEREN TOEGESTAAN MAAR ZE MOGEN GEEN OVERLAST BEZORGEN. HELAAS ZIJN ONZE NAASTE BUREN NIET MAKKELIJK. DAT ZOU ZEKER PROBLEMEN GEVEN. WE HEBBEN OOK WEL GEVRAAGD OM EEN HONDJE DAT ALLEEN KON BLIJVEN. DAT GAAT DUS (NOG) NIET OP VOOR MOOS MAAR HIJ MOET UITERAARD DE TIJD HEBBEN, HIJ IS NOG MAAR NET UIT HET ASIEL. VERDER IS HET EEN LIEF EN PIENTER HONDJE MET EEN STERKE,,WILL TO PLEASE,, ZOALS DAT IN DE HONDENKRINGEN GEZEGD WORDT. WIJ GAAN ERVOOR EN MOOSJE DOET ZIJN BEST ! HARTELIJKE GROET,BETTY & JAN VELDHUIZEN,MOOSJE.

Op 23 aug hebben we Snuffel opgehaald van het vliegveld.Het was liefde op het eerste gezicht. Hij doet het fantastisch bij ons.

Hier dan eindelijk “the happy ending” van mijn Lotje.  

Ik kan mij de dag dat ik haar voor t eerst zag nog heel goed herinneren. Ik was bij mijn ouders en mijn vader gaf mij de telegraaf van 4 oktober met de honden van La Linea erin. Ik zag Lottepot en was binnen 1 seconde tot over mijn oren verliefd. Al heel lang wilde ik een hondje redden, maar was wat terughoudend omdat ik een poes had lopen van 17 jaar met diabetes. Maar lang hoefde ik er NIET over na te denken, Lotje zat al in mijn hart vanaf het moment dat ik haar foto zag. De volgende dag heb ik dan ook gebeld met de foundation en toen is alles gaan rollen. 26 dagen later hebben wij haar al op kunnen halen in Zwartebroek omdat Jeroen Dubbeldam zijn paardentrailer ter beschikking had gesteld. (nogmaals bedankt Jeroen voor t brengen van mijn allesie!) Eigenlijk zou Lotje pas 15 december 2011 komen, omdat ik midden in een verbouwing zat en ik had een zware operatie voor de boeg. De operatie vond plaats op 19 oktober en op 30 oktober 2011 ben ik in een rolstoel naar Zwartebroek gegaan om mijn grote liefde in mijn armen te sluiten. Ik moest en zou erbij zijn om haar op te halen...  De eerste tijd was zwaar, niet voor Lotje, maar voor mijzelf... Lot en ik woonden even tijdelijk bij mijn ouders, daar ik nog moest revalideren en er was een verbouwing aan de gang in mijn huis.

Lotje had nergens moeite mee, ze was happy, dankbaar, zo vreselijk schattig en lief!!! Ze voelde zich al gelijk thuis bij haar nieuwe mama en het leek alsof ze mijn pijn van de operatie ze goed begreep. Ze was heel rustig en behoedzaam bij mijj... Na 4 weken zijn wij eindelijk weer naar huis gegaan en ik heb geen 1x getwijfeld of ik de goede keuze had gemaakt. Ondanks de hoge dierenarts rekeningen, weet je, ze is gewoon een kneus, net als haar new mama.  Lotje egreep gelijk dat “meisje” ,de oude poes, met rust gelaten moest worden en dat de poes de “baas” was in huis... Helaas is “meisje” na 6 maanden overleden, ze had haar gevecht tegen diabetes verloren... Ik heb toen zo vrelseijk veel steun gehad aan mijn Lottepot, alsof ze mijn verdriet begreep! Wij worden samen dan ook “Esther & her shadow” genoemt, waar ik ga, gaat Lotje ook... Alles doen we samen, zelfs als ik naar de toilet ga, gaat Lotje mee hahaha... En nee, ik vind dat helemaal niet erg! Ik ben zo vresleijk verliefd op haar en zij op mij dat we onafscheidelijk zijn. Lotje is ook helemaal in love met Opa en Oma... (mijn ouders) Lotje heeft haar Opa helemaal om haar teentje gewonden, serieus die 2 zijn jut en jul haha

We zijn ook al op vakantie geweest voor 4 weken, auto reis van 4 uur, geen probleem voor mijn Lottepot, vreemde omgeving, geen probleem voor Lottepot, winkelen, ze is een meisje dus....geen probleem voor Lot. Zolang wij maar samen zijn, vind Lotje echt ALLES best.

Stiekem is ze wel een beetje verwend, heel stiekem dan hoor, ssst niet zeggen... Ze stikt van de speeltjes, is nooit alleen of langer alleen dan 3 uur ( wat totaal geen problemen geeft btw) ze slaapt bij mij in bed en dan lig ik op t randje en mevrouw heeft de rest haha, heeft in elke kamer van t huis een mand of kussen en we “vrijen” zo vreselijk veel saampjes, ze is gek op kusjes krijgen, dan duwt ze haar koppie tegen je mond en tja dan moet je wel haha... Dus als jullie ooit een bericht in de krant lezen dat er een hondje is overleden aan een overdosis “kusjes”, dan is dat Lotje haha. Ik ben jullie en vooral PETER!!! zo enorm dankbaar voor het redden van Lotje en haar in de krant te zetten. Ik kon en kan echt NIET geloven, dat er buiten mij, niemand is geweest die interesse had in haar. Die mensen lach ik nu heel stiekem uit, want ze hebben niet geweten hoe makkelijk, dankbaar, lief, grappig, lomp, lui, en knap ze is! Ze is een wereld beestje, ze is DE liefde van mijn leven!!! En andersom ook hoor haha Ik kan zo nog uuuuuuuren doorgaan over Lotje, maar het moest een kort verhaaltje zijn.... Oh oeps... sorry... haha.

Hier volgen een paar (van de inmiddels honderden) foto’s van het new topmodel Lotje!!!

Zoals je kunt zien aan sommige “gekke” foto’s, maakt het Lotje niets uit wat je doet, ze vind letterlijk alles best, heerlijk vind ze die aandacht haha... De Diva... Binnenkort krijgt mevrouw zelfs haar eigen Facebook pagina hahaha... Ze is popi jopi madammeke...

Dit is Lisa, nu na ruim 2 jaar dat ze al weer bij ons is.Het gaat goed met haar. Ze is wat oud en stram maar ze heeft het naar haar zin.Ze heeft een nieuw vriendinnetje en is gelijk 10 jaar jonger geworden. We hebben haar als oppas moeder gehuurd want dat doet ze echt super goed. Ze is en blijft een schat van een hond.

Vanaf de dag dat ik een fotootje van Luus zag was ik verliefd op haar. Ze moest alleen nog wachten omdat ik eind september met pensioen ging. 20 september was het zover daar was ze dan. Eerst moesten we de trap af naar de auto. Luus had geen idee hoe ze dat moest doen,na enig aandringen had ze het door. De rit in de auto (ca. 2 uur) ging supergoed , ze was wel wat nerveus maar dat lijkt me ook wel logisch. Thuis moesten mijn andere 2 honden wel even wennen aan deze indringster maar al met al ging dat best goed. Luus had geen idee hoe het hier allemaal in elkaar stak natuurlijk op een kussen liggen durfde ze al helemaal niet, en dat ze nu rustig haar etensbak kon leegeten heeft ze nog steeds niet door. Mee naar buiten vindt ze heerlijk maar in het begin was ze te zenuwachtig om rustig te plassen, en ook in huis is ze zindelijk maar als ze een beetje zenuwachtig is doet ze nog wel eens een plasje. Inmiddels is ze nu een maand hier ze is inmiddels bij de kapper geweest want haar vacht was niet door heen te komen
en ze is suuuuuuuuuuuuuuuperlief, ik zie haar gewoon genieten heerlijk. Ik (met mijn dochter) zijn superblij dat we Luus hebben geadopteerd en misschien in de toekomst adopteren we nog een hond. Geweldig wat jullie allemaal voor de dieren doen petje af.
Vriendelijke groet Doortje en Laurine Voss.